
Anglia przegrała w Australii rywalizację o Ashes 1:4. Gideon Haigh w relacji z tournee, a także Lawrence Booth, Rory Dollard, Geoff Lemon, Steven Lynch i Chris Stocks w relacjach z poszczególnych meczów ukazali się w wydaniu Wisden Cricketer’s Almanack z 2025 roku.
Australia – Anglia 2025/26
Gideon Haigh
Goście zawsze potrzebują szczęścia, by wygrywać w Australii, a drużyna Bena Stokesa miała go wyjątkowo dużo. Sam Stokes, kluczowy dla równowagi zespołu, pozostawał zdrowy niemal do końca serii. Mimo że kontuzje wyeliminowały trzech bowlerów, Anglicy nie musieli sięgać poza kadrę. W najlepszej szóstce zmieniono tylko jednego zawodnika, a Joe Root przerwał swoją australijską passę, zdobywając dwa stulecia.
Australia, której średnia wieku wyniosła 33 lata, wystawiła najstarszy skład od sezonu 1928/29, i to ona miała poważne kłopoty. Kapitan Pat Cummins mógł zagrać tylko w jednym teście z powodu uporczywych problemów z plecami, a Josh Hazlewood opuścił całą serię z powodu kontuzji stopy. Nathan Lyon wystąpił tylko dwa razy, a nawet Steve Smith nie zagrał w jednym meczu. Gdyby wcześniej wiedziano, jak bardzo w grę wejdą pomocniczy seamerzy Scott Boland, Michael Neser i Brendan Doggett, albo że wybrana w Perth trójka otwierających i pierwszych graczy – Usman Khawaja, Jake Weatherald i Marnus Labuschagne – zdobędzie łącznie cztery połówki wieku, Anglia byłaby murowanym faworytem.
Mimo tych przewag Anglia przegrała 1:4, co było zdecydowanie najgorszym momentem rządów Stokesa i trenera Brendona McCullum. Australia grała solidnie i konwencjonalnie, z błyskami Travisa Heada w ataku i mocnym bowlingiem Mitchella Starca. Anglicy natomiast rozsypali się, potrafiąc wygrać kluczowe sesje tylko w Melbourne. Zostawili na boku niemal wszystko, co składało się na projekt Bazball, poza kruchą pewnością siebie. Zanotowali tylko cztery partnerstwa o wartości stu punktów, oddawali 71 runów na 100 piłek i upuścili 17 łatwych piłek. Tylko Root w dwóch innowacjach i Jacob Bethell w jednej wykazali się odpowiednimi nerwami i rozwagą.
Wicekapitan Harry Brook i Zak Crawley marnowali kolejne dobre starty, a Ben Duckett i Ollie Pope nie znaleźli niezawodnych metod gry. Jedyny specjalistyczny spinner w kadrze, Shoaib Bashir, nie zagrał, a zamiast niego wybrano defensywnego zmiennika Willa Jacksa, by przedłużyć szeregi pałkarzy. Gra spinem w tej serii niemal nie istniała. Nie zdarzyło się od 137 lat, by seria Ashes złożona z co najmniej trzech testów obejmowała tak mało piłek rzucanych przez skrętnych zawodników, bo tylko 1146.
Ten chaos przejawiał się także w długości serii. Łącznie rozegrano 7677 piłek, co czyni ją najkrótszą pięciotestową serią, w której wszystkie mecze zakończyły się wynikiem. Krótsza była tylko seria Ashes z 1902 roku, licząca 6545 piłek, co wynikało z przedwczesnego zakończenia testu na Lord’s. Od 1888 roku żaden Ashes nie zawierał więcej niż jednego dwudniowego testu. Około 30 tysięcy angielskich kibiców, którzy przybyli do Australii, miało mnóstwo wolnego czasu na zwiedzanie. Gorsza była jednak atmosfera w drużynie, pełna lekceważenia i pobłażliwości. W ostatnim dniu serii dziennik „The Daily Telegraph” ujawnił, że Brook, kapitan białej drużyny Anglii w Nowej Zelandii, został ukarany grzywną w wysokości 30 tysięcy funtów za awanturę z ochroniarzem klubu nocnego w Wellington, do której doszło wieczorem przed meczem. Sam incydent był niefortunny, ale jeszcze gorsze było długie tuszowanie sprawy. Świadczyło to o kierownictwie, które zamyka oczy, zbyt chętnie schlebia i zbyt wolno się uczy.
Tournée po Nowej Zelandii, składające się wyłącznie z meczów ograniczonych overami, było częścią wyraźnie niedostatecznego przygotowania, skupionego wokół wioski Lilac Hill i wewnętrznego meczu na wolnej nawierzchni, bez stawki. Tylko pięciu członków składu grało wcześniej test w Australii, a kierownictwo najwyraźniej niemal nie zastanawiało się nad wyzwaniem. Wyjazd traktowało przede wszystkim jako kwestię morale. Stokes mówił: „Ja i Baz mocno wierzymy, że jeśli stworzymy zgraną grupę, nie tylko na boisku, ale i poza nim, to pomoże to morale, zwłaszcza w takiej serii jak ta. Chcemy zbudować silną jedność”. McCullum dodawał: „Dla nas najważniejsze jest, jak radzimy sobie z zewnętrzną presją, jak bardzo jesteśmy połączeni i zjednoczeni, niezależnie od wyników meczów, tak byśmy mogli podejmować najlepsze decyzje w sytuacjach najwyższej presji i pozwolić, by wyszedł z nas talent”. Byli zgrani i zjednoczeni, niezależnie od wyniku, aż do całkowitej porażki.
Kapitulacja w Perth ustanowiła wzorzec. Przez pierwsze cztery sesje Anglia dotrzymywała kroku, a jej pięcioosobowy atak szybkich bowlerów wypracował przewagę w pierwszej rundzie, którą Duckett i Pope powiększyli do 105 po lunchu drugiego dnia. Potem jednak w pośpiechu oddali inicjatywę, zwłaszcza przez nieostrożne uderzenia Brooka. Head, wchodząc w miejsce kontuzjowanego Khawaji, rozbił bowlerów, którzy ledwie zdążyli zdjąć buty.
Stokes przyznał, że był „w szoku”, a Anglia już się nie podniosła. Root zdobył świetne stulecie w meczu różowymi piłkami w Brisbane, ale Brook znów oddał swoją wicket, a Stokes został brawurowo wyrzucony po celnym rzucie Josha Inglisa z pola pokrycia. Gra w polu była chaotyczna, a taktyka niemal niezrozumiała, bo ostatnie cztery wickety Australii dołożyły 182 runy bez większej presji, opóźniając drugą rundę Anglii aż do zmierzchu, gdy zespół przewidywalnie się rozsypał. Choć Stokes po meczu wygłosił konferencję pełną churchillowskiej retoryki o tym, że Australia nie jest dla słabych ludzi, Anglicy wyjechali na czterodniowy, wcześniej zaplanowany wypoczynek do kurortu Noosa, o którym krążyły plotki. Wolność Bazball zamieniła się w bezkarną swawolę.
W twardym teście w Adelaide Anglicy mieli swoje szanse, nawet po tym, jak Head i jego rodak z Australii Południowej Alex Carey zdobyli miejscowe setki. Pojawiły się jednak dziwne sytuacje. Podobnie jak w Brisbane Stokes grał z demonstracyjnym uporem, niemal jak w proteście przeciwko wcześniejszym wydarzeniom, a potem nie chciał rzucać, mimo że był najwyraźniej zdrowy. Kiedy Lyon nabawił się naderwania ścięgna podkolanowego w ostatnim dniu, Anglia miała realne szanse, ale Jamie Smith sam przyczynił się do swojej porażki. Cummins wykorzystał swój jedyny występ w tej serii, by zapewnić Australii posiadanie urny po 11 dniach. Dalsza część serii była niemal drugą serią. Anglicy, którzy nie mieli nic do stracenia, pokonali zmęczonych rywali w dwóch chaotycznych dniach na sprzyjającej bowlerom nawierzchni w MCG, a trener Australii Andrew McDonald stwierdził: „Ashes były rozstrzygnięte przy stanie 3:0”. Stulecia Heada i Steve’a Smitha w SCG przyćmiły wyniki Roota i Bethella.
Dla gospodarzy była to satysfakcja, bo pokonali drużynę, która dwa lata wcześniej postawiła ich w trudnej sytuacji. Starc był najlepszym bowlerem w serii po obu stronach. Jego 31 wickietów obejmowało cztery wicki zdobyte w pierwszym overze, a jego łączny dorobek w karierze wzrósł do 27, o dwa mniej niż u Jimmy’ego Andersona. W Perth zaliczył parę wobec Crawleya, w którym pokładano tak wielkie nadzieje. Stokesa i Duckett wyrzucał po pięć razy. W Brisbane i Adelaide zdobył kluczowe połówki wieku. Starc, który skończył 36 lat trzy tygodnie po zakończeniu serii, stał się fenomenem swoich czasów, rozwijając swoje umiejętności bez utraty szybkości. Jego przykład naśladowali Boland i Neser, mający odpowiednio 36 i 35 lat, którzy nie tylko bowlowali z wytrwałością i precyzją, ale też dokładali cenne runy. Spell Bolanda przeciwko Rootowi w Sydney, gdy utrzymał go bez zdobyczy przez 24 piłki, zanim wyeliminował go przez lbw, był prawdziwym popisem.
Head był objawieniem. Przystępując do serii bez formy, rozpędził się jako zastępca otwierającego, wypełniając lukę, która zionęła od czasu odejścia Davida Warnera dwa lata wcześniej. Zdobył 629 runów przy strike rate 87, nigdy nie wydawał się spieszyć, a Anglicy regularnie dostarczali mu piłki na granicę, a potem rozciągając pole pozwalali mu na beztroskie single. Tylko Don Bradman wcześniej był najlepszym strzelcem w czterech z pięciu testów serii.
Carey natomiast nigdy tak dobrze nie prowadził gry jako wicketkeeper. Stał tuż nad wicketem przy Bolandzie i Neserze, a jego 28 zwolnień wyglądało wyjątkowo łatwo. Dodał do tego 323 runy przy średniej 46. Steve Smith, który teraz zajmuje drugie miejsce za Bradmanem w klasyfikacji najlepszych strzelców Ashes, przegrał wszystkie cztery losowania jako zastępca kapitana, ale rzadko popełniał błędy i upuścił tylko jedną piłkę. Złapał 14 piłek. Rozczarowaniem był wysoko oceniany all-rounder Cameron Green, który miał znikomy wpływ zarówno z pałki, jak i piłką, oraz otwierający Weatherald, który w debiutanckiej serii był technicznie rozbierany na części. Australia wciąż szukała stabilnego partnerstwa na otwarciu.
Dla Anglii pocieszeń było niewiele. Josh Tongue wyprzedził Gusa Atkinsona i Matthew Pottsa w rankingu szybkich bowlerów, grając z ogromnym zaangażowaniem i szybkością. Jofra Archer bywał szybki, ale jego tournée zakończyło się po zaledwie 80 overach z powodu urazu boku. Mark Wood zagrał jeden test, a Atkinson wycofał się w trakcie czwartego. Brydon Carse rzucał od początku do końca, ale realny wpływ miał dopiero w Melbourne, a jako bowler z nową piłką wydawał się gorszą opcją niż Stokes. Jamie Smith był nieistotny za wicketem i nieskuteczny przed nim, a Brook rozczarowywał na boisku, zanim ujawniło się jego rozczarowanie poza nim. Dziewięć razy na dziesięć dochodził do 15 runów, a tylko dwukrotnie przekroczył połowę wieku. „Brookball” stał się odrębnym gatunkiem, choć nie trwałym.
Bezsprzecznym sukcesem był 22-letni Bethell, który w drugiej rundzie w Sydney zdobył wspaniałe stulecie, będące jego pierwszą setką w first-class cricket. To sprawiło, że wytrwałość Anglii przy trzech testach z Popem była jeszcze bardziej zagadkowa, bo ten znów wyglądał, jakby nie radził sobie z wyzwaniem. Anglicy nawet po serii nie potrafili się zgodzić, jak wiele zmian jest potrzebnych. McCullum uważał, że wystarczy „kilka poprawek”: „Nie jestem sztywny w swoich przekonaniach, ale wierzę w swoje metody”. Stokes mówił o zbyt dużej ilości „gry na trzy w dziesięciu” i potrzebie „powrotu do tablicy i wprowadzenia kilku zmian”. ECB zapowiedziało „gruntowny przegląd”. Przypominało to słowa Kafki, że każda rewolucja wyparowuje, zostawiając po sobie jedynie szlam nowej biurokracji.
Być może najbardziej wytrwałymi uczestnikami byli kibice, którzy wykorzystali każdą chwilę gry. Na 18 z możliwych 30 dni grania przyszło 859 580 widzów. Pierwszego dnia w Melbourne na trybunach zasiadło rekordowe dla tego obiektu 94 199 osób, mimo że mecz nie miał wpływu na wynik serii, a następnego dnia było 92 045. Testy na Adelaide Oval (223 638) i w SCG (211 032) również ustanowiły rekordy frekwencji. Barmy Army, grające swoją zwykłą, pełną ironii rolę, zachowało dobry humor. Cricket Australia już nie. Same straty w Melbourne, wynikające z zwrotów za bilety, pieniędzy za transmisje i utraconych przychodów w dniach meczowych, szacowano na 25 milionów dolarów australijskich. „Krótkie testy są złe dla biznesu – powiedział dyrektor generalny Todd Greenberg. – Nie mogę być bardziej bezpośredni”. Anglia, która miała ratować testowy krykiet, sprzedała grę i siebie tak krótko, jak niewiele zespołów przed nią.
Skład Anglii na tournée po Australii 2025/26
W składzie znaleźli się: BA Stokes (Durham), JC Archer (Sussex), AAP Atkinson (Surrey), S Bashir (Somerset), JG Bethell (Warwickshire), HC Brook (Yorkshire), BA Carse (Durham), Z Crawley (Kent), BM Duckett (Nottinghamshire), MD Fisher (Surrey), WG Jacks (Surrey), OJD Pope (Surrey), MJ Potts (Durham), JE Root (Yorkshire), JL Smith (Surrey), JC Tongue (Nottinghamshire) i MA Wood (Durham). Wood doznał kontuzji kolana w pierwszym teście i został zastąpiony przez Fishera. Archer (uraz boku) wrócił do domu po trzecim teście, a Atkinson (naderwanie ścięgna podkolanowego) po czwartym.
Główny trener: BB McCullum. Asystenci trenerów: JS Patel, ME Trescothick. Trenerzy konsultanci: DJ Saker, TG Southee. Trener przygotowania fizycznego: PIB Sim. Lekarze: A Biswas, GC Rae. Psycholog: G. Enoka. Fizjoterapeuta: B Davies. Masażysta: MES Saxby. Analityk: RJ Lewis. Menedżer operacyjny drużyny: AW Bentley. Menedżer mediów: DM Reuben. Redaktorzy cyfrowi: GR Stobart, AS Taylor. Menedżerowie ochrony: RK Nicholas, C Rhooms. Opiekun bagażu: S Sewnarine.
Pierwszy test w Perth, 21–22 listopada 2025
Lawrence Booth
Perth to według pewnych miar najbardziej odizolowane duże miasto na świecie, a Anglicy nigdy nie czuli się bardziej samotni niż po końcu tego niezwykle krótkiego testu, który był pierwszym dwudniowym finiszem Ashes od ponad stu lat. Zaledwie kilka godzin wcześniej prowadzili 65:1, po spokojnym przejęciu kontroli w drugim dniu meczu, którego pierwszy dzień falował nieprzewidywalnie. Mieli 105 runów przewagi. W studiu komentatorskim Ricky Ponting uważał, że odbijanie będzie coraz łatwiejsze. Kolejna przyzwoita sesja i Anglia byłaby faworytem do wygrania pierwszego testu w Australii po raz pierwszy od sezonu 1986/87.
Perth potrafi być jednak dzikie, a nie tylko odległe, i mecz rozsypał się w alarmującym tempie. Do przerwy na herbatę Anglia została wybita za 164, a potem Head rozbił niezbyt trudny cel 205 runów, zdobywając drugie najszybsze stulecie w historii Ashes, po 57-piłkowym ataku Adama Gilchrista w WACA w sezonie 2006/07, znajdującym się zaledwie za rzeką Swan. Stokes ledwie zdążył przetrawić czternastą porażkę Anglii w czternastu meczach na australijskiej ziemi (14 z 16), a już musiał tłumaczyć wszystko mediom. Mecz był naprawdę sprzeczny z logiką, co przyprawiło o zawrót głowy australijskich kibiców, a angielskich, z których wielu przyleciało pełnych nadziei, zostawiło gdzieś między wściekłością a rozpaczą.
Wybór Perth Stadium na miejsce pierwszego testu Ashes, zamiast Gabba w Brisbane, które od sezonu 1986/87 miało ten przywilej, wynikał z nowej umowy z Cricket Australia. Anglia liczyła, że to zmieni losy rywalizacji. Kiedy Stokes wygrał rzut monetą na boisku przecinanym zielonymi pasmami, zrobił to, co zrobił każdy kapitan w pięciu wcześniejszych testach na tym obiekcie: wybrał odbijanie. Nie miało znaczenia, że szybkość Wooda zdecydowała o tym, iż zajął on miejsce przed spinerem Shoaibem Bashirem, co dawało Anglii pięciu szybkich bowlerów, którzy mogli zostać wykorzystani od razu. Wszyscy kapitanowie, którzy wcześniej tu wybierali odbijanie, wygrywali ten mecz.
Ton dla pełnego napięcia dnia nadał szósty rzut, kiedy napastliwy drajw Crawleya wobec Starca poleciał do Khawaji stojącego na pierwszym slipie. Było to ryzykowne uderzenie w każdych warunkach, a tym bardziej na skaczącej nawierzchni w Perth. Duckett wyprowadził kilka prostych uderzeń przeciwko Bolandowi, a potem zagrał ostrożnie przy pełnej długości piłce od Starca. Ten szybko wyeliminował Roota, którego zmylił pozornym celowaniem w nogi, a ten skończył na trzecim slipie: wciąż bez stulecia Anglika w Australii i z trzecią kaczką. Starc został też pierwszym leworęcznym seamerem wśród 23 bowlerów, którzy zdobyli sto wickietów w Ashes. Od stanu 39:3 Pope grał rozsądnie, a Brook łączył błyskotliwość z brawurą, podczas gdy większość tłumu, który ostatecznie wyniósł się na rekordowe dla Perth 51 531 osób, zacierała ręce. Kiedy jednak Pope, na 46, nie trafił w proste piłki od Greena i otrzymał wątpliwą decyzję lbw od sędziego Menona, Anglia była 94:4 tuż przed lunchem: poranek należał do Australii, mimo średniej tempa powyżej 4,5 runa na over. Bazball, mówiono zgodnie, czego ktokolwiek się spodziewał?
Aby to udowodnić, Brook zaraz po przerwie uderzył drugą piłkę od Bolandy ponad mid-offem na sześć, ale Starc zaraz potem przechytrzył Stokesa, który dał się złapać na wewnętrznej krawędzi. Anglia odpowiedziała ponownie, a Brook i Jamie Smith dołożyli 45 runów w pięć overów, przy czym Brook osiągnął półwiecze w 58 piłkach. Przy stanie 160:5 i kontuzjowanym w kolanie Bolandzie poza boiskiem Anglicy mieli swoją szansę. Jednak debiutant z Australii Południowej Brendan Doggett ścisnął Brooka po nodze, a DRS potwierdził rękawicę, i ostatnie pięć wicketów padło za dwanaście runów w dziewiętnastu piłkach. Starc poprawił swój rekord kariery, łącząc w drugim innings siódemkę za 58 z sześcioma za dziewięć, które wcześniej zdobył przeciwko Indiom na Jamajce w lipcu, świetnie zastępując nieobecnych Pata Cummins i Josha Hazlewooda. Niewiele ponad godzinę po lunchu Australia była w natarciu, a wszyscy inni łapali oddech.
Lub mieli taką nadzieję. Jake Weatherald, drugi debiutant Australii, stracił równowagę i został złapany w pułapkę przy drugiej piłce po apelu Archera, zwróconym do TV, a Anglicy zagrali nienagannie w dziesięciu overach przed herbatą, gdzie precyzja Atkinsona uzupełniała szybkość Archera i Wooda, którzy oboje przekroczyli 90 mil na godzinę. Ponieważ Khawaja nie mógł otwierać z powodu skurczów pleców, Labuschagne i Smith próbowali bronić się z opresji, ale po przerwie zabrakło im szczęścia. Archer wyeliminował Labuschagnego, który krawędzią zagrał w pałkę przy próbie bronienia, a Carse wykorzystał Smitha, który lekko dotknął piłki do drugiego slipu. Kiedy Khawaja wyszedł na czwartą pozycję, nie mógł nic zrobić z mocnym uderzeniem Carse’a, które odbiło się od rękawicy. Gdyby Atkinson nie upuścił łatwego refleksu przy wysokości kostek, gdy Green miał pięć runów, Australia byłaby 48:5.
Zamiast tego Head i Green stawiali opór i zbudowali partnerstwo na 45 runów, najwyższe w tym innings, zanim Stokes zaczął swój złoty spell 5 za 20 w 30 piłkach. Head i Starc obaj zagrali do mid-ona, a Carey podbił piłkę na trzeci punkt, co było uderzeniem drużyny już osłabionej wcześniejszą presją. Australia zakończyła dzień na 123:9, tracąc 49 runów. Dziewiętnaście wicketów pierwszego dnia następowało po siedemnastu zdobytych tutaj rok wcześniej przeciwko Indiom, a bowlerzy mieli dodatkowe wsparcie w powolnym outfieldzie. Sama nawierzchnia była jednak szybka, a nie zabójcza, a ruch boczny nie był nadzwyczajny. Słabości odbijania zostały obnażone przez wysokiej klasy bowling.
Carse wyeliminował Lyona 25 minut po rozpoczęciu szarego drugiego poranka, ale Crawley zagrał piątą piłkę drugiej rundy Anglii w górę, a Starc rzucił się nisko w lewo, by złapać wspaniały refleks. Po raz pierwszy w historii testów każde z pierwszych trzech innings zaczęło się od wicketu przed zdobyciem runa.
Przez kolejną godzinę Duckett i Pope unikali lekkomyślności, choć Duckett po przeglądzie skutecznie zakwestionował kiepską decyzję lbw tuż przed lunchem, a Pope stracił rytm przeciwko Bolandowi. Po wznowieniu gry Pope uderzył Greena na cztery i przewaga przekroczyła 100 runów. Mogło to być momentem, w którym Anglia się wzmocniła, ale Boland, który poprzedniego dnia rzucał zbyt krótko, teraz trafiał idealnie. Duckett zagrał w stronę piłki i wybił ją nisko do drugiego slipu, a potem w sześciu piłkach od Bolandy i Starca przyszły decydujące ciosy: Pope złapał krawędź w niedbałym drajwie, Brook uderzył piłkę wysoko, a Root wypchnął krzywą pałkę, jakiej Anglicy w Australii nie powinni używać. Kiedy Starc ponownie wyeliminował Stokesa, Anglia była 88:6 i w panice. Perth Stadium znów ożył.
W tym wszystkim Jamie Smith przetrwał niski łatwy refleks Khawaji w slipach, zanim zdobył jakiekolwiek runy, ale zszedł tylko z 15 punktami, gdy sędzia telewizyjny Sharfuddoula, po kilku minutach udręki, uznał, że musnął Doggetta po nodze. Było to na styku, choć sam Smith nie pomógł sobie, zaczynając odchodzić, gdy na wielkim ekranie pokazano drganie na Snicko. Atkinson i Carse walczyli dzielnie, każdy trafiając po dwie szóstki w burzliwym partnerstwie 50 runów w sześciu overach, ale Doggett i Boland wykończyli resztę, a Starc skończył mecz z wynikiem 10 za 113. Anglia została wybita dwa razy w 67,3 overach, czyli w 405 piłkach, co było najszybszym jej upadkiem od 325 piłek w Melbourne w sezonie 1903/04. Australia potrzebowała najwyższego wyniku w meczu, ale miała momentum.
Ponieważ plecy Khawaji wciąż dawały mu się we znaki, Head zaproponował, że otworzy z Weatherald. Ruch okazał się genialny. Szybcy bowlerzy Anglii, nie dostając wytchnienia od odbijających, stracili ogień z pierwszego wieczoru i zbyt szybko sięgnęli po krótkie piłki. Weatherald został złapany za pałkę przez Archera przy wyniku 9, ale powtórki pokazały, że piłka trafiła w udo, a nie w pałkę; poza tym Anglicy byli bezbarwni. Gdy Weatherald w 12. overze podbił piłkę Carse’owi na krótki cover, Australia miała 75 runów, Head był w swoim żywiole, a myśli zaczęły krążyć wokół dwudniowego zakończenia.
Jego półwiecze zajęło mu 36 piłek, po czym uderzył cztery czwórki w overze Stokesa, a potem zagrał mecz-właściwą szóstkę płaskim uderzeniem przeciwko Archerowi. Wkrótce zdobył swoje dziesiąte stulecie w testach, w 69 piłce. Kiedy przeciągnął Carse’a do Pope’a na głębokim midwicket, zszedł z boiska przy owacji na stojąco i uścisku dłoni Stokesa, który uznał jego 123 z 83 piłek za jeden z wielkich kontrataków w Ashes. Labuschagne, korzystając z tej fali, pomógł zakończyć dzieło tuż przed 17:45. Tempo Australii wynoszące 7,23 runa na over było najszybszym w czwartym innings pościgu za co najmniej 200 runów, a ogólne tempo meczu 4,76 było najwyższym w historii Ashes.
Patrząc z każdej strony, Anglia zamieniła korzystną pozycję w porażkę, która zabolała jak cios poniżej pasa, w mniej niż dwie sesje. Potwierdziło to najgorsze uprzedzenia lokalnych kibiców o stylu gry Anglików i skazało ich własnych fanów na trzy dni bezczynnego czekania. Australia z kolei mogła świętować swoje setne domowe zwycięstwo nad Anglią (przy 57 porażkach). I wyglądała, jakby chciała więcej.
Zawodnik meczu: MA Starc. Frekwencja: 101 514.
Drugi test w Brisbane, 4–7 grudnia 2025
Rory Dollard
„Mówi się, że Australia nie jest dla słabych ludzi, ale szatnia, której jestem kapitanem, też nie jest miejscem dla słabych”. Tak druzgocąco ocenił sytuację Stokes, podsumowując kolejną traumatyczną wizytę Anglii w Brisbane. W ustach kapitana, który przez ostatnie trzy i pół roku był jedynym wsparciem dla swoich zawodników, te słowa miały szczególne znaczenie. Patrząc na drużynę w upale największej bitwy, dostrzegł kruchość i nazwał ją po imieniu.
Dowodów nie trzeba było długo szukać. Od niefrasobliwych wyeliminowań pierwszego dnia, przez chaotyczny bowling i niechlujny chwyt drugiego dnia, aż po wątłe odbijanie trzeciego, Anglicy zabrakło hartu w najważniejszych momentach. Australia nie miała takich problemów. Zebrała 511 runów w pierwszym innings, w którym wszystkich 11 zawodników osiągnęło dwucyfrowy wynik, grała z wytrwałością i cierpliwością, a w polu zagrała świetnie.
Jeszcze przed meczem wszystko wskazywało na australijski sukces. Od sezonu 1986/87 nie przegrali z Anglią w Gabba (czyli przed narodzinami wielu obecnych zawodników), a w swoich 14 testach różowymi piłkami wygrali 13. Anglia rozegrała ich siedem i wygrała dwa, a trzy porażki poniosła w Australii. Gdy zapytano Roota, czy jego zdaniem Ashes potrzebują meczu dziennego z oświetleniem, odpowiedział rzeczowo, że nie. Gospodarze traktowali ten format jako oczywisty, ze względu na duże wieczorne audytorium telewizyjne, a goście od początku byli nieufni.
Pewność siebie Australijczyków mogła zostać podkopana przez trwającą kontuzję Cummins, który został pominięty mimo długiej telenoweli typu „zagra czy nie zagra”, oraz przez decyzję o odstawieniu Lyona w domowym teście po raz pierwszy od stycznia 2012 roku, co przerwało jego serię 69 występów. Było to poważne ryzyko, którego Anglicy nie wykorzystali. Neser zagrał w swoim trzecim teście na własnym boisku, a Inglis zastąpił Khawaję, który nie wyzdrowiał po skurczach pleców. Dla Anglii Jacks zastąpił kontuzjowanego Wooda i zdobył pierwszy występ po trzech latach, co oznaczało kolejny brak miejsca dla Bashira, uważanego za pierwszego spinera. Zawodnicy nosili czarne opaski pamiątkowe ku czci Robina Smitha, który zmarł wcześniej w tym tygodniu.
Po wygraniu rzutu monetą Anglicy mogli dyktować rytm gry, co przy oświetleniu boiska było przydatne. Zamiast tego od razu oddali dyrygenturę Starcowi. Po raz trzeci z rzędu uderzył w pierwszym overze, a Duckett został złapany na slipie za zero. Pope także nie zdobył runa, wykonując niezdarne uderzenie, które zostawiło Roota z problemem do rozwiązania przy wyniku 5:2.
Jego brak stulecia poza domem w Ashes po 15 testach i 29 innings był zadziwiający. Temat stał się niemal samoistny w przedmeczowych dyskusjach, a wielkie postacie krykieta zastanawiały się, czy człowiek z 39 stuleciami zdoła dobić do 40. Po słabym początku w Perth Root przestał trzymać wszystkich w niepewności. Gdy wszedł w trzecim overze, wytrzymał do końca dnia, a następnego dnia zakończył z 138 runami, będąc not out. Było to jego piąte stulecie przeciwko Australii.
Po drodze miał ośmiu partnerów, a każda utrata wicketu podkreślała znaczenie jego oporu. Do stulecia potrzebował 181 piłek, z krótkimi fragmentami aktywnego punktowania, przeplatanymi długimi okresami bez runów, w tym jedną 18-overową przerwą między granicami. Root stał się wprawny w unikaniu pytań na ten temat. Jednak obserwując precyzję jego zagrań, pewność drajwów i nerwowe drgnięcia, gdy zbliżał się do dziewięćdziesiątki, było jasne, ile to dla niego znaczyło, gdy w końcu przepchnął decydujące runy przez biodro. Należało się spodziewać gwałtownej radości. Zamiast tego spojrzał na kolegów z pokorną miną i obojętnym gestem: wzruszył ramionami jak Atlas. W ciągu doby ten obraz był już drukowany na koszulkach przez Barmy Army, choć jego własne wyjaśnienie było odświeżająco prozaiczne: „Szczerze mówiąc, nie wiedziałem, co zrobić. Niestety, nie ma za tym żadnej fajnej historii”.
Mimo ogólnego westchnienia ulgi po jego osiągnięciu i mimo słów Crawleya, że Anglia uważała, iż 260 runów to wystarczająco dużo, w ich 334 wszystkich wicketach popełniono zbyt wiele błędów. Crawley sam zdobył wartościowe 76 runów po parze w Perth, ale próba Brooka, by uderzyć pierwszą piłkę od Starca przez extra cover, była fatalnym błędem: przy światłach zaczynających działać i wyniku 176:3 wybił piłkę prosto do slipu. Dzięki temu Starc został najbardziej produktywnym leworęcznym seamerem w historii testów, przewyższając dorobek Wasima Akrama wynoszący 414 wickietów, choć później nazwał Wasima „szczytem” swojego rzemiosła.
Stokes został wyrzucony bez sensu, najpierw odesłany przez Roota, a potem przez Inglisa, który celnym rzutem zbił bramki. Jamie Smith, stojący nieruchomo, został pokonany przez Bolandę, notując trzecią kaczkę w tym innings. Świetna gra rękawicami Careya przewodziła australijskiej obronie, który ruszył do tyłu, by złapać piłkę nad ramieniem po krawędzi Atkinsona, mimo bliskiego krycia Labuschagnego. Następnego dnia Labuschagne zakończył innings wspaniałym nurkującym chwytem po Archerze, który wniósł karierowe maksimum 38 runów do zaciętego ostatniego partnerstwa wartego 70 runów.
Żaden zespół nie przegrał testu dziennego z oświetleniem po zdobyciu ponad 260 runów w pierwszym innings, ale to zakładało przyzwoitą grę w polu. Zamiast tego Anglicy popełnili wiele błędów. Drugiego dnia było pięć upuszczonych piłek, a Jamie Smith zapoczątkował ten trend, upuszczając Heada przy wyniku 3 po piłce Archera. Careya przegapiono przy zero i 25 runach, Inglisa przy 21, a Nesera przy sześciu. Tylko Jacks wyróżnił się, łapiąc sensacyjny jednoręczny chwyt przy backward square, który odesłał Steve’a Smitha. Nie mogło to jednak zakryć chaosu seamerów, bo Carse i Stokes oddali 80 runów w 11 overach po początkowej serii z nową piłką. Carse był tak niezborny, że jego plan rzutów został nazwany przez Marka Waugha w studiu Fox „poziomem trzecioligowym”.
Każdy z sześciu najlepszych Australijczyków zdobył co najmniej 33 runy, ale żaden nie przekroczył 72 runów Weatherald, a Green, wyeliminowany przez Carse’a, który cofnął się w trakcie uderzenia, został przyjęty z rozpaczą. Jeśli to podtrzymało odległą szansę Anglii na powrót, to i tak potrzebowała szybkich wicketów trzeciego dnia. Jak już wcześniej bywało, Australijczyk stanął na wysokości zadania, bo Starc, po sześciu wicketach, wyczerpał bowling cierpliwym 77 runami i dołożył 75 z Bolandem na dziewiątym wicketcie. Ostatnie trzy wickety Australii dały 128 runów, zamieniając przydatną przewagę w prawie nieosiągalne 177 runów.
Starc po raz pierwszy w tej serii nie zdobył wicketu w pierwszym overze, ale otwierające partnerstwo Anglii na 48 runów okazało się mirażem. Sześć wicketów padło za 80 runów pod światłami, na nawierzchni tak wolnej, że Boland przetrwał 72 piłki, a żaden z odprawionych nie przetrwał dłużej niż 59 piłek. Neser drażnił ich wolnymi wahadłowymi piłkami, które angielski reżim dawno odrzucił, a Crawley i Pope zostali złapani i wyrzuceni w podobny sposób. Duckett został wyeliminowany przez Bolandowy shooter, a Root i Brook zostali złapani za wicket. Kiedy Starc dokończył katastrofalny mecz dla Jamiego Smitha, Anglia była 128:6, a Gabba drżała.
Po nocy zadumy zraniony Stokes postanowił ratować honor. On i Jacks wykopali defensywny okop czwartego popołudnia, przetrzymując pierwszą sesję i dokładając tylko 59 runów. Ich akt oporu, który wyglądał jak rozszerzona nagana dla kolegów, trwał ponad 36 overów, zanim zakończyła go kolejna australijska doskonałość: Jacks odpadł za 41 po jednoręcznym